Marcin – Page 2 – Marcin E. Duszynski

Regulation to combat collapse of private HE

The collapse of first UK/IRE colleges (first of many) operating validated/franchised degrees and for-profit HE (sub-degree) programmes, has raised the issue of private for-profit education and its ability to “properly educate” its clients (no, not students).

For me, the key issue in collpase of private HE, is the nature of these organisations, created as private, limited, companies, operating under commercial law, without much recourse to (sometimes non-existent) Higher Education Law. The pace of closures, one college shutting its doors over a weekend, another over a week, leaving their students dumbfounded, broke and uneducated, forced to seek alternative providers (and paying twice for the same programme), indicates that an “educational private limited company” is an oxymoron. The life cycle of a PLC and that of an HE institution are mutually exclusive. As are their finances.

If the individual nation states are unable or unwilling to create adequate protection systems for HE students, then maybe it is time for Brussels to step in and regulate this hazy, chaotic and fast-evolving industry?

It is clear that an HEI must be regulated for its specifics. Is education really a commodity or is it a public good? Should there be allowed private owners, able to withdraw profits or shut down upon financial collapse, based on a subjective, personal, emotional, selfish decision? Why cannot all HEIs have charity status (even there, profits can be appropriated and extracted, but through less easy means)? Critical decision-making ought to be moved away from single individuals and put in the hands of collectives, some kind of supervisory boards (despite the fact that they keep on failing in governing corporations) – a few dedicated people will have a different rationality to a lone owner. There should be education-related financial guarantees, focused on the ability of the school to sustain the delivery of programmes until their completion: the Irish system of financial bonding is nice, in Poland the HEI is expected to continue educating while selling-off its assets to pay for delivery, while in Greece there is a minimal fee (.5 mil EUR I think) to operate an HEI.

Part of the responsibility for assuring continuity of education should fall on the regulator, preferably in a way that allows the students to continue receiving their education at the same location and gaining the title/certificate that they chose. Unfortunately, this goes in the direction of large and competent Ministries with actual competencies in HE, able to take on the task of running a collapse HEI or providing some centralised educational location. The Irish had a decent idea – demanding that private HEIs have signed “alternative provision arrangements” (with other private HEIs) in case of collapse, but I don’t think it is enough.

A key issue is the provision of degrees – in the West many private HEIs operate programmes ending with the awarding of degrees from a different institution. In my world, they are not really HEIs, but rather “a business making available learning facilities and providing administrative support for an established academic institution to operate outside its own campus”. Currently, most universities that have externalised their programmes expect other private HEIs to pick up the abandoned students from a collapsed pHEI rather than taking them all in and completing the education process at the Alma Mater.

Private = for profit. For profit = non-academic rationality. Non-academic = not higher education.

Ekstremalne reklamowanie miasta

Czy kojarzy ktoś fajne, kreatywne i do-zapamiętania reklamy-nie-reklamy polskich miast?
Pytam, ponieważ widzę takie przedsięwzięcia wszędzie na świecie:
– zrobiłem sobie maraton filmików samochodowych, typu motokiller.pl, i nieustająco trafiałem na pięknie zmontowane kompilacje rajdów po miastach na zamkniętych (przez władzę) ulicach.
– pamięta ktoś „28 days later”? Bohater budzi się w pustym szpitalu i wychodzi, ciągnąc kabel od kroplówki, na ulice opustoszałego Londynu, nie wiedząc, że cala Anglia padła ofiarą zombi. Było to wtedy rekordowe ujęcia, analizowane przez speców od filmu na całym świecie, zrobione przy współpracy władz Londynu oraz wykorzystując najdłuższy dzień w roku (kilkadziesiąt ekip kręciło ujęcia „pustego” Londynu o 4:13 rano, gdy ledwo wzeszło słońce, a 99.9% londyńczyków jeszcze spała).
– zawsze robiło na mnie wrażenie świadomość medialna NYC, ukochanego miasta wielu filmowców, utrzymującego od lat specjalne biuro „współpracy z filmowcami”: Office of Film, Theatre & Broadcasting

Jak to jest u nas, w smutnej i niekreatywnej Polsce? Czy mamy miasta posiadające działy marketingu, w których pracują utalentowani wizjonerzy? Nie pytam o jednostki, w których zatrudnione są pocioty i kumple królika, wydający samorządowe pieniądze. Chciałbym zobaczyć te wyjątkowe, zdolne wypracować unikalny Brand, i to nie tylko w pojęciu masowym ale i niszowym.

Czy jest miasto, w którym, dzięki woli prezydenta i samorządu można:
– zorganizować nocne rajdy samochodowe i motocyklowe po zamkniętych ulicach i dobrze je sfilmować?
– wykorzystać puste lotniska lub tereny post-industrialne do zawodów motocrossowych i je dobrze sfilmować?
– dać wolna rękę jamakazi (biegaczom freestyle) by swoim szaleństwem pokazali piękno i architekturę budowlaną;
– wypuścić ludzi od MTB by jeździli po stadionach, schodach, budynkach;

Dzisiejsze pokolenie to nie masówka dostępna po jednej masowej i przeciętnej kampanii reklamowej ale dziesiątki dobrze stargetowanych podgrup. Kilkadziesiąt mniejszych kampanii, opartych o pasje członków subkultur, może pozytywnie wpłynąć na światowe postrzeganie danego miasta.

Czy nie ma marketingowców zdolnych:
– spenetrować lokalne (swoje) subkultury i ich niszowe hobby;
– rozpracować podobne nisze na świecie;
– wypracować kampanie dojścia do owych subkultur;
– oraz wypracować strategię „miasta X, nietypowego, ciekawego, gdzie ciągle się coś dzieje”

Na koniec: krew mnie zalewa, że tylko „ojciec Mateusz” i jego Sandomierz, są polskimi przykładami „film + klimat + przygoda + lokalizacja = pożądane miasto”

SONDA = Kurek + Kamiński

Nie ma osoby w dziennikarza lub naukowca, który zaprzeczyłby stwierdzeniu, że 29 września 1989 Polska straciła dwóch niesamowitych ludzi, którzy mieli przed sobą dekady dalszego kształcenia Polaków.

Trafiłem niedawno na odcinki Sondy, puszczane na TV Historia (a może TVP Historia?), i aż mi się łezka w oku zakręciła. Takie nasze Discovery Channel, ale sprzed trzech dekad!

Dwaj magicy zdołali pod komunizmem zbudować i wyemitować genialny program naukowy, wyprzedzający jakiekolwiek Discovery czy NatGeo o 20-30 lat. Widzowie polscy lat 70ych lub 80ych (w tym ja), dostawali cotygodniową dawkę wiedzy o najdziwniejszych kwestiach naukowych lub o tym co działo się poza granicami kraju w nieznanym nam wyścigu technologicznym.
.

Już wtedy miałem szajbę na punkcie technologii, wspartą pasją do SciFi, wiec każdy odcinek oglądałem religijnie, znikając z podwórka lub boiska by tylko łyknąć trochę więcej wiedzy technicznej. Koledzy nie rozumieli tłumaczenia „bo, wiecie… Sonda”, chociaż praktycznie wszyscy wiedzieli o jaki program chodzi – w tamtych czasach, przy 2 kanałach telewizji, nie było dużo okazji do ominięcia czegokolwiek.

Wiele osób pamięta Kurka i Kamińskiego jak się ze sobą sprzeczali (w naukowy i kulturalny sposób), podczas co-programowych dyskusji , w których jeden reprezentował sceptyka a drugi entuzjastę danej teorii, pomysłu, technologii. Dzięki ograniczeniom finansowym, wiele ilustracji lub pokazów robionych było bardzo prostymi środkami, przez co były niesamowicie skuteczne w kształceniu widzów, nawet tych opornych na wiedzę.

Nawet ci, którzy nie byli fanami, przystanęli na chwile w swoim codziennym życiu, gdy obaj prowadzący, Zdzisław Kamiński i Andrzej Kurek zginęli w wypadku samochodowym, w całkiem głupich zresztą okolicznościach, odbierając pasjonatom techniki jedno z najważniejszych wtedy okienek na świat.

Wiecej o Sondzie tutaj

GMO – genetyczne monopolistyczne okazje

Objawił nam sie niedawno demon ACTA, o którym większość obywateli myśli, że dotyczy wyłącznie pirackiej muzyki i filmów. W tle ACTA siedzi większy sekret: ta ustawa będzie bronić praw „autorskich” dotyczących wszystkiego: od torebek Gucci aż po patenty na produkty medyczne i … rolnicze.

GMO to nie tylko genetycznie modyfikowane rośliny, które (podobno) są lepsze, silniejsze i większe. To również ogrom praw patentowych firm które tworzą te frankenstein-rośliny, niszczące rolników próbujących siać tradycyjne nasiona, pozywające do sądów tych, którzy próbują ominąć monopole korporacyjne. GMO to nasiona jednorazowe, nie pozwalające rolnikowi na przechowywanie nasion, odbierające mu decyzyjność i wolność biznesową – co roku musi kupować nowe za żywą gotówkę (wraz ze wspierającymi je chemikaliami).

Wpuszczenie GMO to otwarcie Polski dla kolejnych hamerykanskich korporacji, dbających wyłącznie o zysk, wykończenie polskich dostawców, umoczenie rolników w międzynarodowe monopole. Skoro żywność GMO-free (ekologiczna) ma coraz większe wzięcie (nie tylko u nas, ale możemy eksportować nasz produkty za granicę), to po diabla zatruwać to wszystko mutantami „made in USA”?

Zgadzam się tez z uwaga o tym, ze wykorzystanie GMO doprowadzi do niebezpiecznego zubożenia naszych zasobów materiału DNA – jak wszyscy będą siali te same rośliny, to byle pierwsza zmutowana choroba (albo pasożyt zrobiony w jakimś laboratorium) nasion wykończy nam całe rolnictwo. Takiej choroby nie ma, na razie, ale tak samo nie było BSE (mad cow disease) ani Bird Flu – a jak się pojawiły to ten sam zbawienny przemysł chemiczno-rolniczo-farmaceutyczny okazał się niezdolny nam pomóc. Zaraza atakująca GMO na pewno się pojawi, i (wg. mnie) wyjdzie z Chin.

Poza tym, skoro w unii i tak jest nadprodukcja żywności, to po co nam jej więcej?

Dlaczego hamerykancy, skoro mają taki boski produkt, nie udostępnią go w Afryce, borykającej się z wiecznym problemem niedożywienia? Ponieważ w Afryce nie ma rolników zdolnych zapłacić za te „cuda rolnicze”, a hamerykanie nie robią nic dla idei. GMO w Polsce to wypływ gotówki z naszego kraju, z kieszeni konsumentów i rolników do korporacji USA. A kasy u nas coraz mniej…

Swoją drogą: gdzie jest: Pawlak i jest PSLowcy w tym temacie? Dorabia gdzieś na lepszą emeryturę?

Dobrze by było by nasi politycy zdefiniowali interes narodowy Polski w tym temacie i przeforsowali takie przepisy i wprowadzili normy, które pozwolą Polsce rozwijać się zgodnie z własnymi potrzebami i strategiczną analizą przyszłości rolnictwa i ludzkości. Trzeba skonczyć prostytuowanie naszego kraju interesom byle korporacji.
Tylko, kto w Sejmowym grajdołku ma tego dokonać, skoro wszyscy zajęci są trzepaniem kasy i ustawianiem rodzin. Jedyni zdolni to lobbysci, ale ich zadaniem jest właśnie owe sprzedanie naszego kraju obcym.

Polecam “Food.Inc”.
Hamerykanie juz kombinują jak obejść nasz rodzimy opór. Dobre jest Seeds of Deception oraz World according to Monsanto.

Frakkin’ Battlestar Galactica

I just completed another marathon of BSG 2003. As the owner of the amazing 30DVD pack (30, 40, 50? discs), there comes a time each year when the BSG universe needs a re-visit.
I was too young for the original BSG. Yes, I know, using the term “too young” makes the original BSG aaaaaancient. I recall the original BSG as something looked upon as something weird, not-so-cool, with uncool special effects and a weird premise. What a mistake!

I experienced the BSG universe only through the new redoing. It blew my mind. I loved the darkness, the losses, tragedies, deaths, suffering, blood, guts. This was the first time that something was real, raw, hard, bloody, ruthless. It was all about survival for a species faced with total annihilation form a supremely-powerful enemy that knew you too well. Each death hurt, each tragedy was personal, every plot twist was a surprise.

Ignoring some of the vacuum-dynamics (aerodynamics without the aero), all is awesome. Graphics have not been outdone by time. You live the space battles, get the brain wired with weird manoeuvres, die with every killed pilot and move your head when space debris comes your way. It is real (unlike the “Gravity” bull…).

I find myself torn between the characters, wanting to be each one and then pondering their (mine?) choices. Would I have been as tough as Odama, making the deadly decisions resulting in so much death? Would I be as rebellious as Apollo in going against the norms and standardised expectations? Could I be so two-faced as Sy? What would I do as the President (whichever)? How many times would my decisions have led to more people dying or when would I have been much tougher (less humane) than them? This show is about power – its ultimate applications that take individuals to their gory deaths but assure the survival of the species. This is absolute power and politics and war.

As an economist, you get scared about their resources, consumption and human issues. As a technologist you get headaches considering the issues of space travel and maintaining their technological base. As a sociologist… of My God!!! Panoptic principles, Stockholm syndrome, etc etc etc etc…. etc. In one place you have inter-species conflict, genocide (and its psychological results), terrorism, kidnapping, murder, sacrifice, suffering, weak-becoming-strong, strong cracking under pressure, leaders emerging from nowhere, population needing new babies, abortion, religion, mafia, money, food, slavery… and sooooooo much more.

Drop on top the God component and you have a mind-blowing experience. How do you fight, defend and survive, when everything was predefined thousands of years ago, gods planned your every move and they do not care about you, as you are a cog in the machine. Question to BSG freaks: was Starbuck real in the second half of 4th season? Or was she sixth-sensed?
https://www.youtube.com/watch?v=wpDn4mulk-k
BSG is biblical. All the weird and unbelievable things in world religions are there. Blind faith, crazies being sanctified, sects emerging, people dying for their beliefs, unstoppable enemies, failures and resurrections and invisible gods who planned everything eons ago and now sat back to watch the show.
Put me into a bathtub filled with white goo, and… “JUUUUUUUUUUUMP”

So Say We All.
ENJOY the BSG universe

E-edukacja – bez kadry nie da rady

Gazeta Prawna (5.01.2012) opublikowała wyniki badań wśród studentów nt. kształcenia online. Oczywiście jak to w Polsce: tragedia… Jedna uwaga na początek – jak nie lubię teorii spiskowych, tak muszę zauważyć, że badanie przeprowadzono na zlecenie Polish Open University, a ci są delegaturą brytyjskiego Open University. Ci z kolei to światowi liderzy w e-learningu, stacjonarnym czy mobilnym, wiec możemy się spodziewać, iż co ma Anglia to również ma ich polska placówka. Stąd wynik badań nobilituje POU. Zbieg okoliczności??

Wg. Gazety Prawnej tylko kilkanaście procent z polskich 460 uczelni oferuje studia przez Internet. Ciekawi mnie jak oni to definiują? Czy piszą o pełnych programach czy o elektronicznym wspieraniu dydaktyki (dodatkowe materiały/zajęcia), itd.? GP twierdzi, że:
„Czego oczekują żacy od tej formy kształcenia? 78 proc. ankietowanych uznało, że wykładowcy powinni wykorzystywać interaktywne narzędzia po to, by skupić uwagę studentów przez cały czas trwania zajęć. Ponadto ten model nauczania powinien zapewniać stały kontakt z wykładowcą i dostęp do nieograniczonej liczby konsultacji po zajęciach. Sześciu na dziesięciu zapytanych studentów uważa, że studia online powinny być równoważne ze studiami w trybie stacjonarnym, a zatem zakres przerabianego materiału musi być identyczny, podobnie jak wymagania co do zaliczeń i egzaminów.”
Skupianie uwagi, czyli wykorzystanie multimediów podczas wykładu – trochę coś innego od e-edukacji. Po prostu trzeba mieć rzutnik, komputer i notatki lub materiały gotowe w MS Office. Jakoś łatwo zrobić wrażenie na polskich studentach ;p

Stały kontakt z wykładowcą, to jak rozumiem wykładowca dostępny 24/7, odbierający maile, smsy nawet w wannie. Troche niedokładne, bo jeżeli chodzi o wykaldowce dostępnego na forach o określonej godzinie (synchroniczny e-learning), to oczywiście się zgadzam, ale jeżeli system jest asynchroniczny, to studenci oczekują zbyt dużo (typowe uprzykrzanie się klienta, który do końca nie wie czego chce).

Najbardziej mnie śmieszy to marzenie o długości trwania studiów: osobiście jestem zwolennikiem WYDŁUŻANIA studiów nie-stacjonarnych tak by ilość godzin, pracy, nauki, myślenia zawsze była równa. Zaoczne powinny trwać 150-200% semestrów dziennych, wiec i online powinny trwać trochę dłużej – nie ma zamiennika do kontaktu z dobrym wykładowcą.

Praktycznie każda polska uczelnia dużo mówi o e-learningu, rektorzy podniecają się jego potencjałem. Niektóre wydały ogrom kasy na budowanie swoich platform. Po co? Skoro istnieją światowi liderzy, to po co budować cienką kopię, skoro można wdrożyć nawet DARMOWE rozwiązanie o niebo lepsze od tego co lokalni informatycy mogą wymyśleć? Myślę, że to typowa polska nad-ambicja, by mieć cos swojego, oraz nierealizowalne marzenie, by akurat „mój” produkt okazał się żyłą złota. Ego wygrywa z rozumem (i rachunkiem ekonomicznym).

Posiadanie platformy nie oznacza natychmiastowego sukcesu, ponieważ trzeba mieć ciekawy produkt – kierunek, specjalność, program podyplomowy. Dla niego należy znaleźć rynek (raczej segment), który doceni możliwość zdobywania wiedzy z dala od uczelni, oraz dobrze ten produkt wycenić.

W przypadku programów synchronicznych oraz asynchronicznych, największym wyzwaniem jest „głęboka zawartość” – materiały do przedmiotów, testy, egzaminy, dodatkowe dane, linki do reszty świata. Czyli ogrom pracy włożony przez wykładowcę w każdy przedmiot (a piszę z perspektywy zrobienia 12 rożnych na mojego Moodle’a). I tutaj wykładają się uczelnie, nie potrafiące zmotywować kadrę do włożenia ogromnego wysiłku i przygotowania przedmiotu lepiej niż robią to do zajęć face-to-face – na wykładzie można nadrobić gadką, przykładami, aktywować słuchaczy, brać od nich przykłady lub problemy. Online to wszystko musi być przemyślane, przeanalizowane, zaplanowane i rozpisane zawczasu.

Jak się motywuje wykładowcę? Pieniędzmi (żywa gotówka), redukcja godzin (przeliczniki), awansami. Na pewno nie można go zastraszyć do przygotowania dobrego e-przedmiotu, ponieważ są to inteligentni ludzie i wyłgają się minimalistycznym „niczym” czyli wklejeniem przeczesanych notatek. E-przedmioty to kapitał intelektualny (IC) każdego z nich, i będą go bronić lub oddadzą za godną rekompensatę.

Dlaczego ja przeniosłem swoje przedmioty na prywatnego Moodle’a? Ponieważ nie miałem gwarancji, że wieloletnie wysiłki nie zostaną ukradzione przez chciwą uczelnie, desperacko szukającą źródeł dochodów, ale bez szanowania wykładowców i ich pracy.

Gdy dodamy do tego wymagania czasowe programów synchronicznych, nowoczesne uczelnie musza poważnie zastanowić się nad segregacją kadry: na tych, którzy będą pracowali głównie online, wspierając studentów, prowadząc zajęcia, oraz na tych którzy będą uczyli fizycznie. Nie jest to tylko kwestia możliwości czasowych – wykładowcy to ludzie i każdy ma inne predyspozycje. Nie którzy brylują na wykładach, inni na ćwiczeniach, a jeszcze inni są kiepscy ale nikomu nie chce się ich wyrzucić. Jeszcze inni są niesamowici za stołem, klepiąc na klawiaturze lub czatując.

Tylko, kto ma zbudować system w którym online jest oddzielne i uczą go inni ludzie, skoro naboru kadry dokonują wyłącznie ci mocno uczepieni smutnej polskiej rzeczywistości?

I tu tkwi sedno artykułu z GP – studenci oczekują pojawienia się nauczyciela 2.0, e-nauczyciela, a ten nie pasuje do zmumifikowanej polskiej kultury akademickiej i ona może go w całkowicie… nie zauważyć / nie rozpoznać.

Useless degrees – who should pay for your studies?

As years in higher education pass by, I keep coming back to a notion I picked up in a book about Japan’s economic miracle. The smart Japanese, intent on developing their economic might in the shortest possible amount of time, developed their higher education (public, e.g. state-owned and state-funded) to an advanced level. They had, however, one interesting attitude, which might come in handy in the current discussions about Western higher education – the Japanese funded lavishly those degrees that the government considered USEFUL. Engineering, mathematics, chemistry, physics, architecture, etc we all strongly and consistently supported. The same could not be said about degrees like political science, history, etc, which were deemed unable to contribute to economic development.
.
Of course, we will come across arguments that a technological society in rapid development “must find space/time/money for the arts” or “without knowing history we are doomed to repeat it”, but the counter argument is one of financial analytics. Concepts such as RoI come to mind, which play a major role when we consider the size of state expenditures on higher education and the ratio of expected/real returns. Therefore the question becomes one of: why would a government spend tens of millions of dollars (usually much more) on providing free education in areas that make no or very little contribution to national development? How much GDP growth can we expect from students of politics, sociology, history, art, music, drama, media, of whom each nation has tens of thousands graduating each year?
.
This is especially important when I recall a second bit of information – many years ago I came across a research paper in the UK, detailing the career paths of university graduates: 30% had jobs that did not require a degree, 30% had jobs that needed a different degree, and only the remainder correlated university education with later employment (I think those ratios are correct, but taken form wihtin the haze of memory). So, 60% of researched graduates could be said to have “useless degrees”.
.
Let us drop in one more component – the massive global economic depression, which is hitting the European Union especially hard. And even harder-hit are the EUs 20-somethings, fresh out of universities, both prestigious and not. Those frustrated, over-educated, unable to find any work people who will for the rest of their lives remain a generation devoid of optimism (and national insurance).
.
So, why would a government provide funding for so much “useless degrees”? Why throw away money on institutions, programmes and staff, who “educate” young people straight into unemployment and feel no remorse over this sad fact? It seems that governments have still bigger problems to sort out, before they even begin looking at such issues. Also, such policy changes will be unpopular and, especially in democratic countries, bring with them bad media (no longer just “bad press”). Yet, when we consider the economic efficiencies coupled with reduced citizen frustration, then we begin to see some logic behind the idea.
.
Critics will, of course, talk about the freedom of a student to choose their educational path. Yes, that freedom must exist, but CANNOT be guaranteed when the government is footing the bill. There is a solution to this “freedom dilemma” and it comes in the form of diversified funding for higher education:
– Strategic degrees, vital to the nation? Of course, the government will fund the institution, which in turn will mean that students study for free and may even receive additional funding (bursaries, social support, scholarships, etc).
– Useful degrees, providing overall improvements (as management graduates should)? Yes, but a funding-sharing arrangement akin to public-private partnerships (PPP), where institutions/companies co-fund the production of their future employees.
– Art and history? Useless degrees. If you want to study that, pay for it yourself. In case of the first funding model, the state assures a return by having a contract with each students requiring them to work within the nation, for local companies, etc.
The second model provides a simple system of guarantees – the company that co-funds a degree will expect to “get” the graduate. In the third case, no one cares – a student paid for his/her education in an unproductive discipline and that same student then faces the consequences of his/her educational folly (plus a bank debt or unrecoverable loss of own many thousands of Euros).
.
It would be fascinating to see the statistics of higher education shift dramatically and swiftly, as people would abandon no-longer-free “life changing” and “personality growing” and “passion following” degrees and either: go to work straight after high school or seek-out a tertiary-level education that would provide them with a steady job and for which they would not have to pay as much as for the “idealistic” degrees. The students themselves would begin to look at their life, study, career through the eyes of an investment banker (“if I invest, what do I get out?”).
.
Some institutions would be closed down, some would reformat their organisational units, many departments would be closed and staff laid off. But then, in a pragmatic 21st century, are universities to be the retention warehouses for the unemployable and useless, or are they to be vital institutions in the development of human capital and technological advantage that the Chinese low-cost producers cannot easily copy? If vital research in “useless” disciplines exists, then such researchers can gain funding from other sources. If a government suddenly needs 300 political science graduates or media/PR advisers, it can provide one-time, target-specific funding.
And yes, this is the opinion of a Politics degree graduate (admittedly one, who dramatically refocused his life after exiting the university, moving away from his own “useless degree”). And who did not receive government funding…

The future of ISIS (short and bloody)

France’s response to the Paris massacre should be defined as lukewarm at best. Several fighter-bombers dropped some ordnance on a few locations, where the ISIS idiots have been sheltering. France is now placing a lot of importance on “returning to life as usual” as a major form of resisting ISIS. Is this because the Christmas shopping period is coming up? Where is the big punch, the overwhelming response, the shock&awe?

While “boots on the ground” are now unrealistic and would provide ISIS fighters with an opportunity to fulfil their greatest desire of fighting the American devils on middle-eastern soil, the world does have other response mechanisms. Ones that would provide the crazy extremists with what they desire – death (their own). And, lots of it.

Question 1: Where is Curtis LeMay, when you need a crazy general from Strategic Air Command, quoted as: “I’ll tell you what war is about, you’ve got to kill people, and when you’ve killed enough they stop fighting.” Simple. It cannot be 20 aircraft bombing some targets on a large territory. The challenge is to undertake a sustained, effective and overwhelming campaign, which will prevent ISIS from renewing its resource base. Ergo: destroy their assets faster than they can replenish them. This requires a coalition effort or just an angry US with 2 aircraft carriers in the region and some strategic bombers flying long-range missions (are they still based in UK?).

Question 2 (resulting from the above): Don’t you think that Saddam is now vindicated in his strategies? Remember when US invaded Iraq and Saddam started burning oil fields? A cool strategy of “denial”, that will work against ISIS as well, seeing that the terrorists are earning an estimated 50 million USD per week from sales of oil. That in turn means that they have unlimited money for buying weapons, equipment, food, etc. Did you notice that the Toyota pickups they always use, have been getting newer and better? Who is the Toyota dealer for Iraq?

Question 3: Where is SOCOM when you really need them? US special Operations Command has proven itself as a hyper-effective tool for the elimination of Taliban in Afghanistan and Pakistan, so why not shift their efforts and capabilities to a new target? In all types of ideological movements, the secret to their defeat is to attack the leadership – those who put stupid ideas into heads of idiots and then tell those frenzied idiots to go and do crazy shit. So, as SOCOM already did in Afghanistan, you go after the ISIS leadership with surgical drone strikes and targeted assassinations. As an illegitimate non-state pretentious wannabe, ISIS leadership are not state leaders, so they will not find protection under international law. Good. Their morning coffee and cigarette on a balcony will now be done with a though that a drone could be just over the horizon.

Question 4: will Anonymous help the various governments by providing vital digital data about ISIS’s online operations. This cooperating would be unprecedented and, undoubtedly, short-lived as the hackers and Western governments have only ISIS in common. Nonetheless, ISIS digital operations would be a source of good targeting data – imagine an ISIS leader talking online and that data passed to a circling American bomber with a nice 500kg “gift” to be dropped on THAT particlar “internet location”. If the hackers could wipe out more accounts, steal money from the rabid crazies, that would be even cooler.

Question 5: when will European governments shift their security policies to preventative detentions, targeted removals of individuals with proven links but against whom no “binding in court” information can be acquired? What about stripping of nationalities from extremists and kicking them back to the sand dunes that house ISIS? Is anyone deluding themselves that Europe will NOT go towards deportations? The current softness towards migrants is a temporary thing, trust me.

All we need is some political courage.